02-01-09

Nieuw jaar

Wat zal 2009 brengen? In ieder geval moet ik nu nog 4 van de 12 resterende chemo's afwerken. Hopelijk zijn die verdomde metastasen in levr en longen voor langere tijd weg. Een lichaam kan niet blijven chemo verwerken.Van mijn laatste chemo was ik voor de eerste keer echt totaal uitgeput. Helemaal geen krachten, geen eetlust....Nu gaat het weer goed, maar maandag staat een nieuwe chemosessie op het programma. Het wordt bang afwachten...

11:29 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-12-08

Terug

Ik leef nog maar het schrijven op deze blog is gestopt om redenen die ik liever niet vermeld. Ik heb me voorgenomen om toch nog eens te hervatten...We zullen wel zien!

13:34 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-02-07

Voor de nieuwkomers...

Op 04-04-2004 zou ik een marathon lopen in Rotterdam. Mijn allereerste marathon. Ik jogde wel en kon makkelijk +30 km joggen, maar een marathon was steeds een natte droom geweest. Toevallig kwam kreeg ik tijdens de voorbereiding informatie in de hand over de kracht van paardemelk. Op enkele km van mijn woonplaats was zo een "melkerij", en ik daar naartoe. Na wat info van de eigenaar ging ik naar huis met een maandkuur: elke dag 1 potje melk drinken. En die maandkuur zou eindigen op 03-04-2004, juist gepast dus. Bij de documentatie die ik meegekregen had stond vermeld dat de "ontlasting" enigszins kon wijzigen, zowel op gebied van geur als van frequentie en "uitzicht"....
Ik heb die marathon dus gelopen. De tijd speelt geen rol. (De tijdslimiet was 5 uur, en ik had nog een goede 15 minuten over...). In een grote sportzaal was ik op weg naar de gemeenschappelijke douches (in mijn blote flikker), toen ik opeens een grote aandrang kreeg. Ik stond daar, de billen toeknijpend (je ziet het beeld zo voor je, nietwaar) bang dat ik opeens een "fuite" zou hebben... enfin...gelukkig was er een moment dat het iets beter ging en dus spurtte ik naar de toiletten, nog snel mijn broekje en t-shirt aangetrokken. Ik zat nog maar net op de bril of het was precies of al mijn ingewanden stroomden er uit. Op enkele seconden was ik er van af. En wat een lawaai! En wat een stank. Ik word nu nog rood tot achter mijn oren als ik er aan terug denk, en de persoon die na mij op dat toilet is gekomen, wal, daar heb ik het nu nog mee te doen....Toiletpapier was er niet voorhanden. Gelukkig had ik mijn T-shirt aan. In stukken getrokken en daarmee het karwij opgeknapt...Dan maar terug naar de douches in de hoop dat mijn billen proper waren....
Tot daar het "vieze" van het verhaal....
Op de terugweg vertelde ik dit voorval aan mijn clubgenoten. Volgens hen was de sportdrank oorzaak van die diarree, volgens anderen een niet abnormaal fenomeen na een uitputtende prestatie....
Die diarree bleef zo een tijdje duren, niet constant maar toch wel zeer regelmatig, maar ik maakte mezelf wijs dat het misschien wel iets te maken had met die marathon, of die paardemelk...het zou wel overgaan. Wel was me al opgevallen dat de "geur" wel heel eigenaardig was. Ik had mezelf reeds (al lachend) de vraag gesteld of ik van binnen misschien wel aan het rotten was...'t zal wel nog het gevolg zijn van die paardemelk zeker...
In september 2004 gingen we naar een mosselsouper van mijn petekind zijn school. Ik had lekker en veel gegeten toen ik opeens voelde dat ik mij onwel voelde worden. Ik werd rood en kortademig. Mijn schoonbroer was resoluut en voerde mij naar UZ in Gent. Daar kreeg ik een inspuiting...het zou wel een allergie zijn...Na enige tijd kon ik naar huis, doch eerst nog een vragenblad invullen..."Ben je allergisch aan iets?", Neen, "Goede eetlust?", ja "Last van diarree?", euh...euh...wel ja, af en toe. "Wel, dan moet je daar eens laten naar kijken"...Mijn echtgenote keek verwonderd naar mij en vroeg waarom ik dat nooit had gezegd...En dan het verhaal van wat sedert de marathon was gebeurd..het zou vanzelf wel beteren...
In november gaan we steevast op weekend naar de Ardennen. 2 dagen voordien opnieuw diarree, maar met enige verwondering stelde ik vast dat er precies wat bloed bij was. Terug in de living informeerde ik mijn echtgenote hieromtrent. "Je kan nog vlug naar de dokter", zei ze. Ik dus op consultatie bij de huisarts...een rectaal onderzoek wees uit dat er wel wat poliepen in de dikke darm waren. De huisarts stelde dat er toch gespecialiseerd onderzoek nodig was, vroeg mij welke kliniek ik wou nemen, nam de telefoon en regelde onmiddellijk een afspraak..Toch maar eerst genieten van dat weekend Ardennen.
Vanaf dan gaat alles in een stroomversnelling: de coloscopie bracht uitsluitsel "Mijnheer, u heeft kanker!". Patat! Daar zit je dan. De chirurg vraagt bijkomende onderzoeken..een PET-scan leert dat er uitzaaiingen zijn naar de lever...slecht nieuws...
Pre-operatieve bestralingen
Operatie 1 op 2-12-2004: 25 cm dikke darm verwijderd + plaatsen van een stoma + plaatsen portacad
Operatie 2 in februari 2005: verwijderen stoma
6 chemo's Folfox
Operatie 3 in april 2005: operatie aan de lever : 4 metastasen verwijderd
6 chemo's Folfox
Driemaandelijks op controle...In november blijkt dat de kankermarkers in het bloed spectaculair verhoogd zijn (van 5 naar 10,1). Een PET-scan wijst uit dat er opnieuw een metastase is op de lever.
Operatie 4 op 22-01-2007: operatie aan de lever.
Nu ben ik aan het herstellen van de laatste operatie, in afwachting van nieuwe chemo die zou aanvatten begin maart 2007.

10:09 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

12-02-07

Start van een nieuwe week

Wie een normale dagtaak heeft ziet er soms wel eens tegen op, tegen die maandag...Wie niet kan werken, maar het wel zou willen, vraagt zich af hoe de dag in te vullen? Naar TV kijken, de krant 10 keer lezen, wat op de laptop zitten prutsen, slapen....?'t begint mij een beetje de keel uit te hangen.
Gisteren ben ik voor de eerste keer in 3 weken buiten geweest. Stel er je echter niet te veel van voor. We moesten een nieuwe douchekop hebben. We zijn dan maar naar de Euroshop gereden. Niet ik, wel mijn madam zat achter het stuur! Aan de kassa's stond een rek met DVD's en mijn ogen vielen op een box met Fernandel: Don Camillo. Niet aarzelen: kopen! Een schitterende reeks dolkomische avonturen. Verder nog gekocht: een set van 3 DVD's Louis De Funès (met oa La Folie des grandeurs), Ben Hur, en voor mijn madam The Jane Austin Collection (BBC reeks).
Slenteren in een shoppingcenter is nog wat te veel van het goede, want ik was blij terug thuis te zijn: moe en ietwat draaiachtig.
's Avonds zaten we gezellig in de sofa naar tv te kijken (The Pact) en ja hoor, de goede gewoontes komen terug:"In wat heb jij goesting?", vroeg mijn vrouw opeens? "Paling in de room", was mijn gevat antwoord. En zo maar verder allerlei gerechten opgenoemd, likkebaardend maar wetende dat het nog niet kon, uit eten gaan. Op 3 (wet) en 4 (kerk) maart zijn we 30 jaar getrouwd. Ik moet zorgen dat ik tegen dan wèl reeds goed te been ben. Op onze huwelijksverjaardag gaan we steevast uit eten. Dan geven we er altijd een ferme lap op. Lekker eten en drinken, samen met iemand waar je zielsveel van houdt. Wat verlangt een mens nog meer!? Hoogst waarschijnlijk zal 's anderendaags gestart worden met de chemo. Reden te meer om er eens ferm tegenaan te gaan.
Alé, we zijn weer goed gemotiveerd. Nu ga ik me scheren en douchen. Ik denk dat ik mijn pyjama in de wasmand zal smijten en mijn gewone kleren zal aantrekken. Zo zie ik er minder "ziek" uit!

10:48 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-02-07

Update

Eergisteren voor de eerste keer een slaapmiddel genomen: 1 pilletje Zolpidem een half uurtje voor slapengaan, omstreeks 21:30 uur dus. Resultaat? Rond 23:50 uur lag ik alweer te koekeloeren, te draaien en te keren. Ben dan maar opgestaan en naar tv zitten kijken tot omstreeks 1:30 uur met het gekende vervolg: slapen, wakker, slapen, wakker...
Gisteren nieuwe poging, maar ik nam het pilletje in met 2 glazen (koude) chocomelk. Het verschil was duidelijk: een betere nachtrust, en beter opgestaan. Lag het aan de chocomelk? Ik doe vandaag opnieuw de test.
Wat een mooi winterlandschap!!!!! Ik heb altijd gedroomd van een bbq in de sneeuw. En nu er sneeuw ligt laat mijn lichaam het niet toe ! Godver......!!!! 't zal voor deze zomer zijn zeker? Ik kijk er alvast naar uit.
Trouwens, straks begint opnieuw het moestuinseizoen en ik moet mijn serre nog ontsmetten. Ik voel wel dat mijn herstel op goede weg is zoadat ik hoop om binnen een tiental dagen de eerste stapkes in mijn tuin te kunnen doen. Straks zijn de eerste sla-plantjes te koop! En ik mag binnen een veertiental dagen al mijn lente-uitjes zaaien. Heel erg lekker. Ik heb verschillende variëteiten meegebracht van onze laatste trip naar Wales. Njamnjam... dat het zonnetje er maar snel doorkomt!!! Net als de natuur zal de lente ook voor de mens een bron van hernieuwde kracht zijn. We kunnen het goed gebruiken, nietwaar!?

10:51 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-02-07

Update

Geheel tegen de verwachtingen in moet ik vaststellen dat ik thuis ook heel moeilijk in slaap geraak. Tegen 21:00 uur val ik in de patatten, ga naar bed en val in slaap...Rond 23:00 uur terug wakker en niet meer kunnen slapen. Dan sta ik op want van al mijn gewoel, draaien en keren kan mijn madam ook niet slapen. Ik kijk dan maar wat naar tv tot ik opnieuw enige slaapdruk voel. Terug naar bed, inslapen en dan met veel korte tussenpozen wakker woden, slapen, wakker worden....
Ik zal deze avond, alvorens te gaan slapen, een kop lindethee drinken (of is het lindenthee?). Natuurlijk is het zo dat ik nog niet in mijn meest makkelijke houding in bed lig. De snee van de operatie, die wondjes van de redons... een en ander "trekt" nog zodat een comfortabele houding vooralsnog niet mogelijk is.Ik woog deze ochtend 77,1 kg, net voor de operatie was dat 80 kg. Mijn eten smaakt goed en ook de stoelgang komt stillaan weer op gang. En dat is altijd een goed teken.
Deze namiddag snel over en weer naar de kliniek om nog enkele draadjes te laten verwijderen.
De moraalbarometer gaat in stijende lijn: nog zwak, maar ik merk toch beterschap. Daar trekken we ons aan op!

11:24 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-02-07

Terug thuis

Dag beste mensen.
Na een verblijf van een 12-tal dagen ben ik eindelijk terug thuis van de kliniek. Volgens de chirurg is de ingreep zeer goed meegevallen.De operatie heeft 9 uren geduurd, de enkele metastase op de lever werd succesvol verwijderd en de chirurg heeft alle andere organen aan een grondige inspectie onderworpen en hij heeft geen andere metastase opgemerkt. Oef.
Zo een lange narcose is niet niks. Het herstel is heel langzaam op gang gekomen, maar eenmaal vertrokken gaat het wel heel snel. Slapeloze nachten in de te smalle ziekenhuisbedden, onbeholpen en geketend door allerlei tubes: blaassonde, maagsonde, zuurstof, 2 redons, voedingsonde..
Ik heb in mijn bed diskwijls liggen wenen. Niet enkel van de pijn, maar ook van pure ellende. Steeds weer vroeg ik mij af of ik dit wel zou te boven komen, mijn moraal stond diskwijls heel laag. Maar dan zijn er de verpleegsters die je moed inspreken en benadrukken dat elke minieme positieve evolutie in feite een gigantische stap voorwaarts was.Verpleegsters: er zou eens een betere term moeten gevonden worden om hun werk en inzet te benoemen: engels zijn het. Steeds vriendelijk en opbeurend! Ik zal dat nooit vergeten!
Volgens de dokters sta ik nu terug op hetzelfde punt als na mijn laatste chemo. Dat wil zeggen dat ik opnieuw eveneel kansen heb. "Iets" kan terugkomen, of ook weer niet. En daar moet je leren mee leven. In maart zal er gestart worden met een serie van 6 chemo sessies, just to be sure.
Nu alle energie in het hertsel. Samen met mijn lieve echtgenote zal dat wel snel in orde komen: ze gaat niet uit werken, dus zijn we een ganse dag samen. Ik moet mij echt niets aantrekken: "Wat wil je eten vandaag, wat moet ik je meebrengen van de winkel, zit je goed, ben je niet te moe.... Ik ben een dikke gelukzak!

16:55 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-01-07

't Is zo ver

Straks om 14:00 uur wordt ik verwacht in de kliniek. Mijn valies staat klaar. Deze morgen enkel 1 boterhammetje gegeten, deze middag ook een heel lichte maaltijd: wat er in gaat moet er straks toch uit ! "Fleet": alleen al de gedachte aan dat drankje doet mij huiveren en kotsen!
Aangezien ik nu weet wat mij te wachten staat (zelfde operatie als in april 2005) zijn de vooruitzichten maar somber: veel pijn en ambetantigheden.
Hoe zal ik uit deze operatie komen? Wat zal het resultaat zijn? Hoe zit het met de chemo nadien?
Allemaal vragen waar ik binnen een veertiental dagen waarschijnlijk een antwoord zal kunnen op geven.
Wanneer er op dit blog een nieuw bericht verschijnt, dan is dat het teken dat ik er terug ben.
Tot dan !

10:04 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

16-01-07

Nog maar eens wensen...

Vandaag naar de hoofdzetel van mijn werk geweest. Handjes schudden, beste wensen, goede gezondheid... je kent dat wel. Ik heb zeker 6 keer hetzelfde verhaal moeten doen totdat ik bij een dirEctielid terecht kon om het ganse verhaal van naaldje tot draadje nog eens over te doen.
Blij dat ik buiten was. Niets is vervelender dat na gezondheidswensen de "wenser" een beetje voor schut te zetten door te wijzen op de niet echt goede gezondheidstoestand. OeiOei, zeggen ze dan, excuseer dat ik dat zo gezegd heb...
Allemaal goed bedoeld hoor. Ik denk dat het zo van die zaken zijn die nu eenmaal bij de ziekte horen: je ziet er goed uit, dus denkt iedereen dat je ook gezond bent. Niets is echter minder waar. Ik heb nog het geluk dat ik onder constante medische controle sta zodat elke afwijking van de norm een alarm is dat onmiddellijk opgevolgd wordt.
En dat is dan weer het positieve: er kan iets aan gedaan worden. Aan die gedachte hou ik mij dus vast.

19:19 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-01-07

Aftellen

Het weekend is nogal eigenaardig verlopen. Naar jaarlijkse gewoonte komen wij met alle broers, zussen, kinderen en kleinkinderen samen voor nieuwjaar: makkelijk. Alle pakjes en wensen kunnen op dezelfde dag overhandigd worden...
Omdat ik behalve mijn schoonbroer en mijn schoonmoeder nog niemand had ingelicht van de nieuwe kankeropstoot was het begroeten nogal moeilijk...iedereen wenst je een goede gezondheid, maar in jezelf denk je "je moest eens weten". Tijdens de maaltijd heb ik dan iedereen ingelicht. De sfeer was natuurlijk gebroken, maar mijn optimistische ingesteldheid moet blijkbaar overgeslaan zijn op het gezelschap want na een half uurtje was het weer ambiance als voorheen. Goed zo!
Volgende week deze tijd is de operatie al achter de rug. De gedachte dat er weer 2 "redons" in mijn lijf zullen zitten, en een buis door mijn neus, doet mij nu al huiveren. Bij mijn laatste operatie heb ik van pure ellende zelf die buis uit mijn neus getrokken en in de hoek van de kamer gesmeten! Ik kon het niet meer verdragen.

19:39 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-01-07

Terug

Dag beste lezer (indien er nog lezers of lezeressen terugkomen naar deze blog natuurlijk).
Jawel, we zijn hier terug. Ook de kanker is terug!
Tijdens een routinecontrole begin december werd vastgesteld dat de markers in mijn bloed gestegen waren tot 5,1. Daarom werd een PET scan ondergaan en het verdict viel als een donderslag bij heldere hemel: opnieuw een metastase in de lever. Na een CT scan kon het gezwel gelokaliseerd worden 8 mm onder de leverwand, goed bereikbaar en dus goed te opereren.
We laten er geen gras over groeien en dus werd de datum van de operatie vastgelegd op 22 januari.
Nadien zal een nieuwe chemokuur opgestart worden.
Alé, 2007 is schitterend begonnen! En iedreen mij maar een goede gezondheid toewensen, dat blijft moeilijk omdat ik wel beter weet "Ge ziet er toch goed uit !. Ik weet wel beter natuurlijk.
Kijk, ik zal weer wat kunnen schrijven want er zal weer wat te beleven vallen.

13:11 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-09-06

Maandag...

Dag lezers en lezeressen.Donderdag bij de specialst geweest voor de evaluatie van de driemaandelijkse onderzoeken. En wat we verwachtten werd ook bevestigd: er is niets meer te zien, voorlopig toch niet.
Het viel de dokter wel op dat ik een beetje verzwaard was, maar ook hierover werd geen probleem gemaakt. Volgende afspraak maandag 4 december. We zien wel wat het wordt.
Ondertussen zullen we natuurlijk niet stil zitten: 14 dagen Wales, een midweek in onze Ardennen en tijdens de jaarwisseling zitten we in Californië. Er zijn er die willen tekenen zeker!?
Kijk, dat is iets wat ik mij voorgenomen heb: stel niet uit! Profiteer maximaal van de kansen die je krijgt.
Dit klinkt misschien nogal egoistisch of matarialistisch, maar dat is het niet echt. Profiteren is een verkeerde woordkeuze. Beter zou ik zeggen: haal er het maximum uit en geniet van de geboden momenten.
Tot een volgende keer.

21:33 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-09-06

Bijna 6 maanden

Nee, ik ben niet "in verwachting", en mijn vrouw ook niet.
Het is bijna 6 maanden geleden dat ik hier nog iets optekende. Trouwens, waarschijnlijk komt hier niemand nog een kijkje nemen.
Indien geen nieuws goed nieuws betekent, wel, dan moet het met mij heel heel goed gaan. En dat is ook zo. Vorige week nog enkele medische onderzoeken ondergaan (x-ray van de longen, scan van darm en lever). Ik moet wel nog wachten op de resultaten maar ik heb er een goed oog op.
De wijzers van de weegschaal hebben ook nog nooit zo hoog gestaan. In ben niet alleen een 50-plusser...in de gewichtsklasse behoor ik nu ook tot de 80-plussers! Hoog tijd om er iets aan te doen.
Het joggen moet dringend hernomen worden. Mijn tweede marathon (Etten Leur) was dus een grote illusie: daarom heb ik vandaag besloten om mij in te schrijven voor een start-to-run. Doel? Opnieuw in de goede conditie geraken voor de 10 mijl van Oostende-Brugge en hopelijk dit jaar de marathon des chateaux in de Medoc. Het is o zo moeilijk om 's avonds uit die zetel te stappen. Of beter gezegd, deze laptop af te sluiten en de shoes aan te binden.
En ook dat nog: vanaf maandag start ik met een dieet om het buikje (lees buik) weg te werken.
Voornemens genoeg...we zien wel!
Op het vlak van gezondheid hoor je mij niet klagen. In mijn onmiddellijke omgeving zijn ondertussen wel reeds verschillende mensen aan kanker overleden. Zeg eens eerlijk, je hoort niets anders.
De diarree is fel afgenomen maar steekt wel weer de kop op na een copieuze maaltijd, rijkelijk met wijn overgoten. Moet kunnen zegt mijn behandelende arts...Maar ja, die diarree heeft dan wel de allures van een of ander natuurfenomeen, omsierd met het nodige lawaai. Erg vervelend als je bv op restaurant wat gerommel in de darmen voelt en hoort. Ik kan enkel maar hopen dat ik het toilet haal. Dat ik daar niet altijd in geslaagd ben hoeft geen verbazing te wekken. Daarom dat ik nu, als voorzorgsmaatregel, een maandverband van mijn echtgenote in mijn onderbroek plak. Ik ben nu ook een tevreden Allways Ultra gebruiker. Het is zoals ze vertellen in die reclamespots: het geeft een gevoel van zekerheid.
De lidtekens van de operaties durven wel eens tegentrekken. "Het weer" zeggen de mensen, maar daar geloof ik niets van.
Allé vooruit, ik ben content dat ik weer begonnen ben met schrijven op dit blog. Ik neem mij voor om zeer binnenkort nog wat neer te pennen over ons verlof in La Douce France.

Reacties steeds welkom.

12:58 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

27-03-06

Dit vind ik goed gevonden

A little boy goes to his father and asks "Daddy, how was I born?"The father answers: "Well son, I guess one day you will need to find out anyway! Your Mom and I first got together in a chat room on Yahoo. Then I set up a date via e-mail with your Mom and we met at a cyber-cafe. We sneaked into a secluded room, where your mother agreed to a download from my hard drive.As soon as I was ready to upload, we discovered that neither one of us had used a firewall, and since it was too late to hit the delete button, nine months later a little Pop-Up appeared that said: You got Male.

19:33 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Foei

Hier ben ik terug.
De titel van deze site kan voor sommige bezoekers nogal misleidend zijn. Over kanker valt hier niet veel (meer) te lezen. De ziekte is (wellicht slechts tijdelijk) momenteel overwonnen. Er nu nog veel over schrijven is niet mogelijk. Wat moet ik schrijven: alle dagen hetzelfde, dat het goed met mij gaat? Nee, dit kan nooit de bedoeling zijn.
Ik voel me goed !
Het is nu reeds 3 weken na elkaar dat ik wekelijks een beetje ga joggen. Van huis naar de atletiekpiste. Ik begin op de binnenbaan, en na elke ronde schuif ik op naar de volgende baan. Na 6 ronden loop ik dus op de buitenbaan. En dan weer helemaal terug. Een goede manier om de afgelegde ronden te tellen. De eerste keer liep ik 10 ronden; de week daarna 11 en verleden week 12. Vandaag voel ik mij wat te moe. Het zal voor woensdag zijn. Ik hoop vanaf nu wekelijks 2 ronden méér te lopen. Het ultieme doel is een tweede marathon te lopen op het einde van het jaar (Etten Leur).
Dat ik nu wat moe ben zal te maken hebben met het voorbije weekend. We hadden afgesproken met een collega patient om samen uit te gaan eten. Na het restaurantbezoek (heeeeeeeeeeeeeeerlijk) nog een beetje napraten bij ons thuis...om half vijf in de achtend (zomeruur) pas naar bed. Deze collega patient is iemand waarmee ik de kamer deelde voor het wegnemen van de stoma. Ik heb er een vriend aan over gehouden. We hebben afgesproken om in september opnieuw samen te komen (en gaan eten, natuurlijk).
Tot een volgende keer!

19:30 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

08-03-06

Een nieuwe start !

Vorig weekend vierden we onze 29 ste huwelijksverjaardag. Voor die gelegenheid zijn we nog maar eens gaan tafelen, ditmaal in het Gentse Patershol. Ik ga hier het etablissement niet vernoemen, maar ik weet zeker dat ze mij daar nooit meer zien. Ondanks de ophokplicht zitten de kippen nog ruimer dan dat wij daar zaten. Als ik je er nog bij vertel dat er meer hollanders zaten dan vlamingen, dan weet je het wel zeker?!. Het eten zelf was ok, maar op restaurant gaan is voor ons meer dan wat op het bord ligt: de ambiance, de rust...het is een geheel.
Op zondag zijn we naar Mechelen gereden voor de tweedehandsmarkt kampeermateriaal (Nekkerhallen). Kwestie van nog eens de sfeer te snuiven. Heel wat mobilhomes en caravans konden ons bekoren, maar met beide voetjes op de grond blijven was de boodschap. Niets gekocht dus.Op de terugweg naar huis, met een hongerig gevoel natuurlijk, zijn we gestopt in een fondue-huis. We hebben er lekker gegeten.

Vandaag heb ik de draad van het joggen weer opgepakt. Geleden van oktober 2004!!!. Gestart om 18:25 uur. Naar het sportcentrum gelopen, daar 10 ronden op de plaatselijke atletiekpiste, en dan terug naar huis, waar ik aankwam om 19:25 uur. Een goede 6 km afgehaspeld in een gezapig tempo.
Och mens toch, wat een goed gevoel! Geen enkel probleem met de ademhaling. Aanvankelijk wel wat pijn in al mijn ledematen, maar eens aangekomen aan de piste was ook dit snel voorbij. Ik kom net van onder de douche en voel opmerkelijk genoeg geen enkele stramheid of pijn. 't Zal misschien maar morgen zijn..., zoals in het liedeje "Maar de napijn moet nog komen, vanavond of vannacht..."
Ik weet het zeker: dit jaar loop ik mijn tweede marathon! Wedden!?

20:02 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

27-02-06

Ardennen

Na een geslaagde zaterdag met een bezoek aan de vernieuwde kampeerzaak en een lekker diner bij mijn medewerkster, was het zondagmorgen lastig opstaan: 07:00 uur is voor mij heel vroeg. Mijn echtgenote porde mij echter aan, zodat ik na enkele ogenblikken toch uit bed stapte.
Surprise: mijn rugpijn was volkomen verdwenen! Er moet 's nachts een mirakel gebeurd zijn, kan niet anders.
Wassen, koffie drinken, de auto laden...om 07:50 uur zijn we dan vertrokken. Makkelijk rijden. Bij het oprijden van de autosnelweg de cruisecontrol op 125 km/uur en op de ring in Brussel de eerste keer moeten afremmen. Pure luxe! Eens voorbij Brussel, op de E 411 hetzelfde scenario: cruise control, een leuke cd, wisselend landschap...de Ardennen in zicht. Omstreeks 09:45 uur zijn we aangekomen aan de kerk van Sohier. Bar koud met die oostenwind. Ik vond het zelfs tekoud om het fototoestel en statief mee te sleuren. Achteraf beschouwd, het weer was oon niet eht zonning, zodat eventuele foto's ook niet echt spectaculair mooi zijn geweest zijn.
We haddeb een lange wandeling gepland: Sohier -Froidfontaine - Sohier.
Je merkt hier en daar dat de lente in aantocht is: over de boomtoppen ligt een andere soort kleurschakering. Iets groenachtigs, maar moeilijk te omschrijven.
In Froidfontaine vonden we een gewei: weliswaar slecht 1 "tak", maar toch de moeite. We hebben het meegenomen. Het was wel nog zeker 2 uur meesleuren, maar achteraf toch erg blij dat we dat gedaan hebben. Ik weet niet of dat wel mocht...
Na een wandeling van 4,5 uur kwamen we toch een beetje vermoeid terug aan het vertrekpunt.
Vandaar zijn we naar Resteigne gereden, waar we in "Chez Dindin" een lekker glas warme wijn hebben gedronken. Daarna nog een wandeling van 5,8 km: Resteigne - Belveaux - Resteigne.
Om deze schitterende dag af te ronden zijn we dan naar Redu gereden waar we in een plaatselijk etablissement een hammetje hebben verorberd.
Waar zullen we een volgende keer naartoe gaan, vroegen we ons op de terugweg reeds af? En of we het zien zitten!

21:01 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-02-06

Deze week

Wat moet een mens schrijven in zijn blog wanneer alles goed verloopt. Geen ploblemen gehad deze week, behalve dan mijn rug. De pijn is er nog wel, zij het heel lichtjes. We hebben al voor hetere vuren gestaan, dit kan er dus nog wel bij.
Ik ga eens een fleske wijn kraken, nadat ik dit berichte heb gepost. Een mens weet nooit waarvoor dat goed kan zijn.
Het weekend belooft tamelijk druk te worden. Morgenvoormiddag nog werken, maar na de middag hebben we een mooi schema. 't Is te zeggen: mijn vrouw heeft een mooi schema ineengestoken. Eerst naar de vernieuwde kampeerzaak van Campingcenter De Waele in Oostakker/Lochristi, kwestie van de kampeersfeer al eens op te snuiven. Al wie je daar tegenkomt zijn gelijkgezinden, nietwaar. Gelet op mijn sanitaire problemen gaan we eens kijken wat er zoal te koop is aan draagbare toiletten...
Vandaar eens binnenspringen bij mijn broer. Daarna bij mijn schoonbroer op visite. En 's avonds worden we verwacht bij een van mijn medewerkers voor een gezellige diner
En zondag...de weersvoorspellers spreken van koud en zonnig...dus...op naar de Ardennen. We vertrekken 's morgensvroeg en komen pas 's avonds laat thuis. We denken een 20-tal km te wandelen door bos en dal. Ideaal weer om prachtige foto's te nemen! We zien het zitten!!! Je hoort er wel van.
Prettig weekend iedereen!!!

20:42 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-02-06

Die rug...

Op zondagmorgen ben ik opgestaan als een kreupele oude man. Ik kon gewoonweg mijn romp niet rechten. En pijn dat dat doet, je houdt het niet voor mogelijk.
Mijn vrouw was reeds eerder opgestaan. Ik heb me zo goed en zo kwaad als het ging uit het bed laten rollen en dan op handen en knieën (letterlijk) naar de living gekropen. Toen ik zo langzaam de living binnen kroop, schoot ze in de lach. Ik had natuurlijk mijn pyjama niet kunnen aandoen! Ze dacht dat dit weer een van mijn zotte kuren was en bleef maar lachen. Toen ze dan toch uiteindelijk doorhad dat het menens was, heeft ze mij geholpen om mijn pyjama aan te doen. Indien dit op video zou opgenomen zijn, dan had dit filmpje in de categorie "kolder" zeker een oscarnomminaie gekregen!
Na deze pantomime opnieuw naar mijn bed gesukkeld en een "Brufen" genomen. De pijn is langzaam beginnen afnemen. Gelukkig maar.
Deze morgen was de pijn merkelijk minder.

Door deze rugpijn zal ik de start van mijn joggingtraining wat moeten uitstellen. Let wel: uitstellen en niet afstellen, wees daar maar zeker van.

20:52 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-02-06

Uitsluitsel

Zoals reeds vroeger geschreven ben ik gisteren op consultatie geweest bij de behandelende arts. Bedoeling was de resultaten te bespreken van de medische onderzoeken van 14 dagen geleden (CT scan van abdomen en lever, bloedanalyse…).
“Proficiat” zie hij opeens. “Er zijn enkel wat verkalkingen te zien. Dat zijn letsels van bij de leveroperatie: bloedvaatjes die verkalken. Dit kan absoluut geen kwaad. Van kanker is niets meer te zien.”
Is dat niet schitterend? Vorig jaar lag ik nog bijna op apegapen en nu wordt ik genezen verklaard: weliswaar nooit definitief.Dat ik soms nog eens last heb van diarree (meestal na een copieuze maaltijd, overgoten met lekkere wijn), ja, dat was op zich niet zo erg, vergeleken met de situatie waaruit ik kom. ”En”, zei de arts, eens een uitspatting, dat moet kunnen! Waarvan akte.
De volgende controles zijn gepland op 15 mei en op 28 augustus. Eerst eens goed profiteren van onze vakanties: enkele weekends in de Ardennen en daarna; voor het groot verlof, een drietal weken in La France.
Nu ik weet dat het helemaal de goede kant opgaat (voorlopig toch) wil ik opnieuw de joggingshoes aanbinden. Doel: een tweede marathon lopen (de eerste was op 04-04-04 in Rotterdam). Liefst van al zou ik de Marathon des Chateaux (Medoc, Frankrijk) lopen, maar ik weet niet of dit haalbaar zal zijn. Opnieuw van nul starten en in september al een marathon lopen is wellicht te hoog gegrepen. Mijn vrouw zegt wel dat ik een superman moet zijn dat ik van zo ver zo vlug kan terugkeren, maar ook superman kent zijn grenzen. Ik zal eens wat schema’s opzoeken en dan gaan we er tegenaan.
Wie weet lees je hier binnenkort mijn progressie op sportvlak ipv op medisch vlak!

Dank aan ieder van u voor het overbrengen van “positive waves”!

19:32 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-02-06

Maandag...

Deze week is het de week van de waarheid. Donderdag zal ik namelijk de resultaten kennen van de onderzoeken van vorige week. Ik had het niet vooraf ingecalculeerd, maar...hoe dichter de dag, hoe zenuwachtiger ik word als ik er aan denk of er aan herinnerd word.
Het voorbije weekend is rustig verlopen. De rugpijn is nu beduidend minder hinderlijk: ik kan weer zelf mijn sokken aandoen.
Zaterdag naar een opendeurdag geweest van een tuinzaak: ja, het begint te jeuken om weer in de tuin aan de slag te kunnen.
Ik heb niet veel gekocht: 500 gr sjalotjes, een zakje pijpajuinzaad en een doosje schelperwtjes.
In mijn serre kan ik nu nog niet veel uitrichten: de witloofwortels zijn er nog ingelegd, en het zal zeker nog 3 weken duren vooraleer ik kan beginnen oogsten.
Zondag vroeger opgestaan dan gewoonlijk: altijd hetzelfde liedje: een mens zou eens lekker lang kunnen slapen, maar wordt uitgerekend dàn vroeger wakker. Enfin, de dag duurt dan wat langer hetgeen ook zijn voordeel kan hebben.
Na een verkwikkende douche samen met mijn vrouw om boodschappen gegaan (lees: samen met mijn vrouw boodschappen doen en NIET samen met mijn vrouw onder de douche :-) ).
We zouden coq au vin maken maar we hadden geen spek in huis. Spek: een conditio sine qua non voor coq au vin. Eerst de kip afbraden. Daarna in een grote pot: sjalotjes, champignons, spek, een fles wijn, peper en zout en sudderen maar. En ge moogt gerust zijn dat het ons gesmaakt heeft.
Door de sneeuwbuien van de namiddag zijn we dan ook niet meer naar buiten geweest. Op TV was er ook niets speciaals (net zoals altijd). Mijn eega en ik, elk op onze laptop, zitten surfen op het www, op zoek naar bijkomende info over de Drôme, onze vakantiestreek voor komende zomer. Het ziet er erg fraai uit, dus vol verwachting kijken we uit naar juli.
En zondagavond? We hebben Valentijn twee dagen vroeger gevierd !!!

19:57 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-02-06

Vakantie, slapen en mogelijks goede vooruitichten :-)

Vandaag hebben we onze camping gereserveerd voor de zomervakantie. Ja, wij houden van de vrije ongedwongen sfeer op de camping. We gedragen ons wel zeer asociaal. Groepsgevoel zoals die hollanders dat kennen is niet aan ons besteed: wij op ons plekje en laat ons gerust. Daarom dat wij campings van hollandse eigenaars mijden als de pest. We hebben het eens meegemaakt in de Dordogne: allemaal gele autokenplaten: hollanders overal: het leek wel op de markt in Axel. Luidruchtig en goed bedeeld met een superiorieitsgevoel. Wanneer ze in groep zijn is er geen houden aan!
Je moet eens zoeken naar een camping in Frankrijk: het is precies of alle campings zijn eigendom van hollanders.

Wij hebben een plekje gevonden op een camping à la ferme, slechts 25 staanplaatsen, ver van meer of zee (de kans op hollanders als buurman is dus quasie onbestaande).
Je mag ze natuurlijk niet allemaal over dezelfde kam scheren. Om maar te zeggen dat ik zeker geen miserie wil veroorzaken zoals met die Deense cartoons.
Oh ja, voor ik het vergeet: we gaan naar de Drôme

Waar aanvankelijk de pijn in mijn rug leek te verminderen, stel ik vandaag vast dat het toch de verkeerde kant uit gaat. Pillen slikken doe ik niet. Het zal wel allemaal passeren zeker?
Zeer slecht geslapen vannacht. Liggen woelen, liedjes die door mijn hoofd spelen, hetgeen op kantoor gebeurd is nog eens dunnetjes overdoen in gedachten...enfin. Ik ben dan maar van pure miserie om 06:00 uur opgestaan. Ik denk dat ik er straks vroeg zal inliggen. Op TV is er toch niets te zien,...en ik hoop dat ik nu wel in droomland kan raken.
Ik zou natuurlijk ook het ultieme slaapmiddel kunnen uitproberen: rollebollen met mijn madam (als onze rug het toelaat) Oeioei, het lijkt wel oudemannenpraat.
Misschien verneem je morgen alle details :-)

19:44 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-02-06

Rugpijn

Bij het optillen van mijn printer kreeg ik "het verschot" in mjn rug. Ik kan nog nauwelijks vooruit. Zitten gaat nog, vandaar dat ik nu aan het tokkelen ben op mijn laptop.
't Is maar als je pijn hebt dat je weet dat je nog een rug hebt. Ook mijn echtgenote sukkelt met dat deel van het lichaam. Bij haar is het wel artrose, en dat betekent natuurlijk dat ze bijna constant met pijn leeft.
Alé, we zijn een schoon koppel als je ons zou zien lopen :-)

19:28 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-02-06

Maandag...

Zaterdag ben ik naar de begrafenis geweest van een goed mens. Veel kan ik er niet over vertellen. Hij zou 70 worden in april. 3 weken geleden had hij een herseninfarct gekregen en was sedert dan half verlamd en was volledig het verstand kwijt. Het afsceid was pijnlijk.
's Avonds nog eens naar de kerk. Mis voor mijn beide ouders. Mijn vader is op 80 jarige leeftijd gestorven (maagkanker) en mijn moeder was 86 toen ze stierf, ook aan kanker...

Zondag gewoon thuis gebleven. Samen met mijn vrouw het internet afschuimen op zoek naar een geschikte camping in la douce France. Wat is geschikt? Rustig, grote staanplaats, piccobello sanitaire faciliteiten... een zwembad hoeft niet.
En dan de omgeving: kleine dorpjes, geen bergen, veel wandel-en fietsmogelijkheden.
En wat heel belangrijk is, zoniet het belangrijkste: dat ik mijn eigen bbq mag aansteken op onze staanplaats. Wat is er heerlijker dan een magrait de canard, klaargemaakt in een aluminiumbakje op de bbq, geserveerd met aardappelen in schijfjes, vermengd met blokjes spek, kaas, prij...allemaal in een alu-pakketje op het rooster. We vergeten natuurlijk niet het glaasje wijn.
Ik wou dat het al juli/augustus was.

13:21 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-02-06

Een terugblik

Vooreerst dit: het gaat goed met mij, of beter gezegd, met ons. Mijn echtgenote is immers ook betrokken in dit verhaal. Nogmaals, zonder haar had dit verhaal ongetwijfeld een triestig einde gekend, daar ben ik zeker van.

Nu terug naar waar ik vorige keer gestopt was…
Na de operatie van de lever, waar alle metastasen zijn weggenomen, is het herstel vlot verlopen. De snede zorgde wel voor enig ongemak, ook nu nog. Een “trekkend” gevoel. Sommigen beweren dat het weer een grote invloed zou hebben, zoals ze dat ook beweren bij iemand met een gebroken lidmaat. Enig duidelijk herkenbaar patroon heb ik echter nog niet kunnen ontdekken.

De diarree is het grootste en vervelendste probleem. Ik moet heel goed opletten wat ik eet. Vet is uit den boze en het wekelijks ritueel van mijn “Kasteelbierke” heb ik noodgedwongen geschrapt. Soms durf ik wel eens “foert” zeggen, met als gevolg protesterende darmen, en dat is dikwijls nogal luidruchtig:-).

We gaan regelmatig uit eten. Steevast hebben we reserve ondergoed mee. Een afspraak met mijn echtgenote is dat wanneer ik mij verwijder om naar het toilet te gaan en ik blijf te lang weg, dan weet ze dat ik in de problemen zit. Dan verdwijnen we stilletjes, richting thuis. Wel zullen we steeds vooraf onze tafelgenoten informeren dat zoiets kan gebeuren, en weet je wat? Als je dat op voorhand meedeelt, dan kijkt niemand verbaasd op en is iedereen zeer begripvol. Trouwens: waarom verstoppertje spelen? Ook de koning moet soms … Het is reeds dikwijls gebeurd dat ik met “een pakske” in de broek thuiskom.
Wanneer ik nogal wat wijn drink (niet dat ik alcoholist ben) dan heb ik het reeds twee keer voorgehad dat ik ’s nachts in mijn bed wakker werd en moest vaststellen dat er “een en ander” uitgelopen is: zonder dat ik daar iets van voelde. De commotie, midden in de nacht, is dan natuurlijk groot: een gans bed “betaterd”, lakens verversen, de matras geplekt, naar de douche…ik wens het niemand toe. Wie het al eens meegemaakt heeft weet waarover ik het heb. Je voelt je net een klein kind. Ook al ben je 30 jaar getrouwd, de gène blijft!

Ik heb een zwaar moment gekend.
Tijdens mijn chemo heb ik iemand leren kennen waarmee heel spontaan een beetje van een band ontstond. Dirk was zijn naam. Hij was er altijd eerst, in de dagkliniek oncologie, en stond ons op te wachten aan de deur van de kamer. Hij vroeg steeds aan de verpleegster om ons op dezelfde kamer te leggen. Het klinkt misschien ongeloofwaardig, maar op onze kamer, tijdens de chemo, was er steeds ambiance. Zowel dokters, verpleegsters als begeleiders wisten dat op onze kamer zwartgalligheid en moedeloosheid taboe waren.Enkele weken na het beëindigen van mijn chemo ontving ik het ontstellende bericht dat Dirk was overleden, zonder zijn chemo te kunnen afmaken.Dat overlijden heeft mij diep geraakt. Dirk was een fantastisch man. Mijn vrouw moest altijd lachen, ze vond dat hij, in profiel, heel erg op Firmin Crets leek, je weet wel, den boxeur van Chris Van Den Durpel. Hij heeft het niet gehaald. Contact opnemen met zijn partner durf ik niet. Waarom niet? Een zeker schuldgevoel: ik loop hier nog rond, Dirk niet. Misschien wel fout van mij…

Ook heb ik goede contacten overgehouden aan Antoine. We lagen op dezelfde kamer voor de operatie wegnemen stoma. Via email onderhouden we nog contact, en we hebben afgesproken om op regelmatige basis eens uit te gaan eten, en dat is ondertussen reeds 1 keer gebeurd. Ik kijk uit naar de volgende keer, en dat zal voor heel binnenkort zijn.

Gisteren heb ik een ganse voormiddag in de kliniek doorgebracht: eerste grote controle na het beëindigen van de chemo.
Eerst een bloedafname. Mijn lijf is al bijna als een vergiet, maar ik kan toch nog steeds geen naaldprikken verdragen.
Daarna een scan. Vooraf een fles “pap” drinken. Ik had daar 45 minuten tijd voor. Goed smaken deed het niet hoor, maar kom.
Na een goed uur mocht ik aantreden: alle kleren uit en een witte hospitaalschort aandoen. Een erg komisch zicht, al zeg ik het zelf!
Na een goede 5 minuten was het mijn beurt om onder de machine te gaan. Eerst nog een infuus (weer een prik) en dan…“We moeten u “langs achter” ook een contrastvloeistof inspuiten zodat je dikke darm goed zichtbaar zou zijn op de foto”. Amai, die sonde in mijn poep, da’s ook maar een raar gevoel. Toch 1 voordeel: nu weet ik ook hoe het voelt bij homo’s :-).
Enfin, ik voelde vloeistof in mijn buik vloeien, “ongeveer 1 liter” zei de vriendelijke verpleegster, bijgestaan door een zo mogelijk nog vriendelijker collega. “En goed proberen ophouden hé, mijnheer!”. De billen dan maar toeknijpen en afwachten of ik het kan houden. Stel je voor dat je een “fuite” hebt…Na het beëindigen van de scansessie bleef er toch een flinke “bruine” plek achter op de onderlegger. “Je moet daar niet mee inzitten” anticipeerde de verpleegster. Ze had waarschijnlijk mijn gène bemerkt.Mijn respect voor mensen in de verpleging wordt met de dag groter.

Hé, La Vervotte, betaal die mensen een degelijk loon! Ze verdienen het!

Op 16-02-2006 worden de resultaten besproken. Het wordt dus eventjes spannend gedurende de komende 14 dagen.
Besluiten wil ik met mijn leuze “We’ll raise up our glasses against evil forces!"

19:27 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Terug...

Vandaag kreeg ik een email waarin de afzender zich afvraagt hoe het nu met mij is. Ik was een beetje verwonderd. Wie heeft er nu nog interesse in mijn verhaal? En verhaal trouwens waar ik via dit medium niet aan verder heb gewerkt.Deze mail heeft mij echter aan het denken gezet: misschien zijn er wèl mensen die geïnteresserd zijn, misschien ook wel collega's kankerpatienten.Vandaar dat ik besloten heb om de draad terug op te nemen. Het is zelfs zo erg dat ik mijn inloggevens terug heb moeten opvragen.Enkele weken terug heb ik mij een paswoord manager aangeschaft zodat ik deze gegevens nu ook netjes en veilig bewaard worden . Een vergeten paswoord kan meteen ook geen excuus meer zijn om niets te schrijven :-)

12:57 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-08-05

CT scan

Vandaag heb ik contact opgenomen met de chirurg. Het resultaat van de CT scan van 16 aug bevestigt alleen maar de eerder genomen PET scan.
Ik ben voorlopig genezen verklaard.
Mooi, 't leven is mooi !!!!!!!!!!!

19:11 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-08-05

Controle

Vandaag was dus de dag van de waarheid, en... het is een schitterende dag geworden. De chirurg vertelde dat de resultaten uitstekend waren en dat op de lever geen metastasen meer te zien ijn. Wel vroeg hij om , voor alle zekerheid, nog een CT-scan te laten uitvoeren. We hebben dat onmiddellijk na de visite laten doen. Bedoeling is om binnen 6 maanden een nieuwe CT-scan te laten nemen en de littekens van de leveroperatie te evaluaren met de toestand van nu.
Schitterend nieuws dus.
Wat betreft ons verblijf in de Ardennen: ook hier geen probleem. Ik heb alle wandelingen normaal kunnen beleven, dwz, in de voormiddag een 10-tal km en in de namiddag een 8-tal km. Omzeggens zonder echt diep te moeten gaan.
Het eten heeft mij goed gesmaakt. Ik had wel gevaagd om zo weinig mogelijk "vette" schotels te krijgen, en zeker geen sauzen met room enz... Wel ben ik tot de vaststelling gekomen dat het drinken van (koud) bier erg op mijn darmstelsel werkt. De gevolgen laten zich raden: de maïs-oogst in de Ardennen zal dit jaar beter zijn dan anders, gelet op het hoger bemestinspercentage, hahahaha

19:39 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

10-08-05

PET scan

Zoals eerder gemeld heb ik vandaag in Kortrijk een PET scan ondergaan. Bedoeling is op te sporen of er op de lever nog metastasen te bespeuren vallen (metastasen = uitgezaaide kankerplekken).
Om 12:00 ur deze middag moest ik mij aanmelden. Ik moest nauwelijks 5 minuten wachten en het was mijn beurt. Je mag in een ralax zetel gaan liggen (electrisch verstelbaar), gevolgd door het innemen van een spierverslappend middel. Daarna een infuus in de arm. Ik ben ingedommeld...Rond 12:30 uur werd radio-actief suiker via het infuus ingespoten. Metastasen hebben de eigenschap om méér suikers te absorberen dan andere, gezonde cellen. Ik moest dan gedurende een half uur zo bewegingsloos mogelijk liggen, kwestie van zo weinig mogelijk suikers te verbruiken.
Daarna onder de scanner: een soort buis, een tunnel, waar je gedurende een half uur bewegingsloos in moet liggen. Je ligt op een soort tafel die steeds verder in de tunnel schuift. Het lijkt wel op zo een kroketmachine uit de jaren 60, hahaha.
Op dinsadg 16-08 worden het verkregen beeldmateriaal besproken met de oncoloog en chirurg. Duimen maar!!!
Morgen vertrekken we tot zondag naar de Ardennen. Voor het 26 ste jaar steeds naar hetzelfde hotelletje: het moet er dus wel goed zijn.
Het vervolg van het verhaal, goed of slecht zal je dinsdag hier kunnen lezen.
Tot dan!

19:04 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-07-05

Sorry, sorry...

Jawel, duizendmaal mijn excuses voor de mensen die af en toe eens kwamen kijken of er enig nieuws te rapen viel over die kankerpatient...en telkenmale van een kale klik terugkwamen.
---------
Waar was ik gebleven.? Oh ja, ik ben dus opnieuw beginnen werken begin juni hoewel ik nog op de ziekenkas stond tot eind juli. Na contact met de werkgever en na goedkeuring van de medisch adviseur was dat geen probleem, op voorwaarde dat ik op mijn eigen tempo mocht werken. No problem.
Het viel in het begin wel zwaarder dan ik had verwacht. Moe! Om 19:00 uur ten laatste lag ik al in bed en sliep in 1 ruk door tot 's morgens 8 uur. Nu gaat het heel wat beter wat vermoeidheid betreft.
Op 13 juli kreeg ik de laatste chemo toegediend. Wat een bevrijding...FREE AT LAST. Nu heb ik wel nog de bijwerkingen te verwerken. "Voos" gevoel in linkerhand en -voet, soms wel wat smaakveranderingen af en toe en, jawel, diarree à volonté. Ik hoop dat ik daar van af geraak. Sedert begin juni zijn we elk weekend wel ergens te vinden in een of ander restaurant. Blijkbaar wiliedereen met ons uit eten gaan. Voor ons natuurlijk geen bezwaar. Maar wat kom je dan tegen. Je eet al eens iets te vet en ... de sluis gaat open...vooraleer je in het klein plaatske bent. Resultaat: een streep in de broek en wat beschaamde kaken. Natuurlijk lichten wij onze tafelgenoten op voorhand in dat zoiets kan gebeuren, en zj zijn dan zeer begripvol, maar toch. Ik heb wel steeds een reserve-onderbroek bij. Dit is een afspraak met mijn echtgenote: blijf ik langer weg dan 10 minuten, dan is er iets misgelopen. We hebben tot nu toe reeds 4 keer gebruik moeten maken van deze noodprocedure.
Begin deze week werd ik dan nog eens geplaagd door een acute maag-en darminfectie. Resultaat: kloven. En dat is heel pijnlijk, geloof me maar. Ik ben niet beschaamd om te bekennen dat ik liggen wenen heb van de pijn. Mijn echtgenote heeft zelfs de spoed opgebeld om te vragen wat kon gedaan worden. Niet veel was het antwoord. Wat zalf toedienen (een teut in de kont en duwen maar op de tube...) heeft een en ander wel doen verbeteren. Op dit moment is de diarree over en voel ik niet veel pijn meer. We zien wel hoe het verder evolueert (straks gaan we eten ergens in Izegem. Vrienden hebben gereserveerd in De Pekelpot aldaar. Er zit al een verse onderbroek in de sjakosj van mijn madam, hahaha).
Op 10 augustus staat een PET scan geprogrammeerd. Je wordt ingespoten met radio-actief suiker. Metastasen (uitgezaaide kankercellen) nemen meer suikers op en dit wordt dan via een scan zichtbaar. Natuurlijk hopen we dat er niets zal te zien zijn. Op 16ugustus wordt dit onderzoek geëvalueerd door de chirurg.
Ik hou u op de hoogte. Beloofd!

17:17 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |