31-01-05

Verblijf kliniek # 3

Zaterdagmorgen. Bij het eerste ontwaken is het van dat: ik betast mijn buik, en, wat stel ik vast? DE STOMA IS WEG !!!! Hallelujah, mooi, 't leven is mooi... Een kinderlijke blijdschap verdringt de pijn van de operatie en dat akelige gevoel van de maagsonde. In tegenstelling tot de eerste operatie had ik nu niet het voordeel van een pijnpomp (morfine), enkel wat pijnstillers, toegediend via een infuus in de hals. Gevolg: nogal wat pijn van de "snede". Langs de andere kant geen blaassonde, geen "redons"(?) (een plastic darm in je buik die wondvocht naar buiten transporteert). Ook mijn kamergenoot is enorm opgetogen over het feit dat zijn stoma verwijderd is. Onze conversaties worden frequenter en persoonlijker. Ik maak kennis met A, een ingenieur uit L, en ... ik hoor een dramatisch verhaal.
Stel je voor: op 01-01-2005 zou hij op brugpensioen gaan. Veel plannen gesmeed (living schilderen en behangen, karweitjes opknappen in het huis dat je dochter net heeft gekocht, de tuin, een snoepreisje...).. en op 15-12-2004 krijg je te horen dat je kanker hebt, dat je onmiddellijk moet geopereeed worden, de volledige dikke darm moet verwijderd worden, een stoma, chemo... Kan u zich voorstellen welke psychologische klop deze man en uiteraard ook zijn echtgenote te verwerken kregen? Met alle respect, maar ik denk dat je dat niet kan. Dan verkies ik mijn situatie.
Om beurten vertellen we ons verhaal, en gaandeweg stellen we vast dat het goed klikt tussen ons beiden.
In de namiddag komen onze respectieve echtgenotes op bezoek, en ook zij worden snel opgenomen in onze leefwereld.
... en vanaf nu hoopvol uitkijken naar de eerste stoelgang langs de natuurlijke weg...

11:21 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.