27-02-06

Ardennen

Na een geslaagde zaterdag met een bezoek aan de vernieuwde kampeerzaak en een lekker diner bij mijn medewerkster, was het zondagmorgen lastig opstaan: 07:00 uur is voor mij heel vroeg. Mijn echtgenote porde mij echter aan, zodat ik na enkele ogenblikken toch uit bed stapte.
Surprise: mijn rugpijn was volkomen verdwenen! Er moet 's nachts een mirakel gebeurd zijn, kan niet anders.
Wassen, koffie drinken, de auto laden...om 07:50 uur zijn we dan vertrokken. Makkelijk rijden. Bij het oprijden van de autosnelweg de cruisecontrol op 125 km/uur en op de ring in Brussel de eerste keer moeten afremmen. Pure luxe! Eens voorbij Brussel, op de E 411 hetzelfde scenario: cruise control, een leuke cd, wisselend landschap...de Ardennen in zicht. Omstreeks 09:45 uur zijn we aangekomen aan de kerk van Sohier. Bar koud met die oostenwind. Ik vond het zelfs tekoud om het fototoestel en statief mee te sleuren. Achteraf beschouwd, het weer was oon niet eht zonning, zodat eventuele foto's ook niet echt spectaculair mooi zijn geweest zijn.
We haddeb een lange wandeling gepland: Sohier -Froidfontaine - Sohier.
Je merkt hier en daar dat de lente in aantocht is: over de boomtoppen ligt een andere soort kleurschakering. Iets groenachtigs, maar moeilijk te omschrijven.
In Froidfontaine vonden we een gewei: weliswaar slecht 1 "tak", maar toch de moeite. We hebben het meegenomen. Het was wel nog zeker 2 uur meesleuren, maar achteraf toch erg blij dat we dat gedaan hebben. Ik weet niet of dat wel mocht...
Na een wandeling van 4,5 uur kwamen we toch een beetje vermoeid terug aan het vertrekpunt.
Vandaar zijn we naar Resteigne gereden, waar we in "Chez Dindin" een lekker glas warme wijn hebben gedronken. Daarna nog een wandeling van 5,8 km: Resteigne - Belveaux - Resteigne.
Om deze schitterende dag af te ronden zijn we dan naar Redu gereden waar we in een plaatselijk etablissement een hammetje hebben verorberd.
Waar zullen we een volgende keer naartoe gaan, vroegen we ons op de terugweg reeds af? En of we het zien zitten!

21:01 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-02-06

Deze week

Wat moet een mens schrijven in zijn blog wanneer alles goed verloopt. Geen ploblemen gehad deze week, behalve dan mijn rug. De pijn is er nog wel, zij het heel lichtjes. We hebben al voor hetere vuren gestaan, dit kan er dus nog wel bij.
Ik ga eens een fleske wijn kraken, nadat ik dit berichte heb gepost. Een mens weet nooit waarvoor dat goed kan zijn.
Het weekend belooft tamelijk druk te worden. Morgenvoormiddag nog werken, maar na de middag hebben we een mooi schema. 't Is te zeggen: mijn vrouw heeft een mooi schema ineengestoken. Eerst naar de vernieuwde kampeerzaak van Campingcenter De Waele in Oostakker/Lochristi, kwestie van de kampeersfeer al eens op te snuiven. Al wie je daar tegenkomt zijn gelijkgezinden, nietwaar. Gelet op mijn sanitaire problemen gaan we eens kijken wat er zoal te koop is aan draagbare toiletten...
Vandaar eens binnenspringen bij mijn broer. Daarna bij mijn schoonbroer op visite. En 's avonds worden we verwacht bij een van mijn medewerkers voor een gezellige diner
En zondag...de weersvoorspellers spreken van koud en zonnig...dus...op naar de Ardennen. We vertrekken 's morgensvroeg en komen pas 's avonds laat thuis. We denken een 20-tal km te wandelen door bos en dal. Ideaal weer om prachtige foto's te nemen! We zien het zitten!!! Je hoort er wel van.
Prettig weekend iedereen!!!

20:42 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-02-06

Die rug...

Op zondagmorgen ben ik opgestaan als een kreupele oude man. Ik kon gewoonweg mijn romp niet rechten. En pijn dat dat doet, je houdt het niet voor mogelijk.
Mijn vrouw was reeds eerder opgestaan. Ik heb me zo goed en zo kwaad als het ging uit het bed laten rollen en dan op handen en knieën (letterlijk) naar de living gekropen. Toen ik zo langzaam de living binnen kroop, schoot ze in de lach. Ik had natuurlijk mijn pyjama niet kunnen aandoen! Ze dacht dat dit weer een van mijn zotte kuren was en bleef maar lachen. Toen ze dan toch uiteindelijk doorhad dat het menens was, heeft ze mij geholpen om mijn pyjama aan te doen. Indien dit op video zou opgenomen zijn, dan had dit filmpje in de categorie "kolder" zeker een oscarnomminaie gekregen!
Na deze pantomime opnieuw naar mijn bed gesukkeld en een "Brufen" genomen. De pijn is langzaam beginnen afnemen. Gelukkig maar.
Deze morgen was de pijn merkelijk minder.

Door deze rugpijn zal ik de start van mijn joggingtraining wat moeten uitstellen. Let wel: uitstellen en niet afstellen, wees daar maar zeker van.

20:52 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-02-06

Uitsluitsel

Zoals reeds vroeger geschreven ben ik gisteren op consultatie geweest bij de behandelende arts. Bedoeling was de resultaten te bespreken van de medische onderzoeken van 14 dagen geleden (CT scan van abdomen en lever, bloedanalyse…).
“Proficiat” zie hij opeens. “Er zijn enkel wat verkalkingen te zien. Dat zijn letsels van bij de leveroperatie: bloedvaatjes die verkalken. Dit kan absoluut geen kwaad. Van kanker is niets meer te zien.”
Is dat niet schitterend? Vorig jaar lag ik nog bijna op apegapen en nu wordt ik genezen verklaard: weliswaar nooit definitief.Dat ik soms nog eens last heb van diarree (meestal na een copieuze maaltijd, overgoten met lekkere wijn), ja, dat was op zich niet zo erg, vergeleken met de situatie waaruit ik kom. ”En”, zei de arts, eens een uitspatting, dat moet kunnen! Waarvan akte.
De volgende controles zijn gepland op 15 mei en op 28 augustus. Eerst eens goed profiteren van onze vakanties: enkele weekends in de Ardennen en daarna; voor het groot verlof, een drietal weken in La France.
Nu ik weet dat het helemaal de goede kant opgaat (voorlopig toch) wil ik opnieuw de joggingshoes aanbinden. Doel: een tweede marathon lopen (de eerste was op 04-04-04 in Rotterdam). Liefst van al zou ik de Marathon des Chateaux (Medoc, Frankrijk) lopen, maar ik weet niet of dit haalbaar zal zijn. Opnieuw van nul starten en in september al een marathon lopen is wellicht te hoog gegrepen. Mijn vrouw zegt wel dat ik een superman moet zijn dat ik van zo ver zo vlug kan terugkeren, maar ook superman kent zijn grenzen. Ik zal eens wat schema’s opzoeken en dan gaan we er tegenaan.
Wie weet lees je hier binnenkort mijn progressie op sportvlak ipv op medisch vlak!

Dank aan ieder van u voor het overbrengen van “positive waves”!

19:32 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-02-06

Maandag...

Deze week is het de week van de waarheid. Donderdag zal ik namelijk de resultaten kennen van de onderzoeken van vorige week. Ik had het niet vooraf ingecalculeerd, maar...hoe dichter de dag, hoe zenuwachtiger ik word als ik er aan denk of er aan herinnerd word.
Het voorbije weekend is rustig verlopen. De rugpijn is nu beduidend minder hinderlijk: ik kan weer zelf mijn sokken aandoen.
Zaterdag naar een opendeurdag geweest van een tuinzaak: ja, het begint te jeuken om weer in de tuin aan de slag te kunnen.
Ik heb niet veel gekocht: 500 gr sjalotjes, een zakje pijpajuinzaad en een doosje schelperwtjes.
In mijn serre kan ik nu nog niet veel uitrichten: de witloofwortels zijn er nog ingelegd, en het zal zeker nog 3 weken duren vooraleer ik kan beginnen oogsten.
Zondag vroeger opgestaan dan gewoonlijk: altijd hetzelfde liedje: een mens zou eens lekker lang kunnen slapen, maar wordt uitgerekend dàn vroeger wakker. Enfin, de dag duurt dan wat langer hetgeen ook zijn voordeel kan hebben.
Na een verkwikkende douche samen met mijn vrouw om boodschappen gegaan (lees: samen met mijn vrouw boodschappen doen en NIET samen met mijn vrouw onder de douche :-) ).
We zouden coq au vin maken maar we hadden geen spek in huis. Spek: een conditio sine qua non voor coq au vin. Eerst de kip afbraden. Daarna in een grote pot: sjalotjes, champignons, spek, een fles wijn, peper en zout en sudderen maar. En ge moogt gerust zijn dat het ons gesmaakt heeft.
Door de sneeuwbuien van de namiddag zijn we dan ook niet meer naar buiten geweest. Op TV was er ook niets speciaals (net zoals altijd). Mijn eega en ik, elk op onze laptop, zitten surfen op het www, op zoek naar bijkomende info over de Drôme, onze vakantiestreek voor komende zomer. Het ziet er erg fraai uit, dus vol verwachting kijken we uit naar juli.
En zondagavond? We hebben Valentijn twee dagen vroeger gevierd !!!

19:57 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-02-06

Vakantie, slapen en mogelijks goede vooruitichten :-)

Vandaag hebben we onze camping gereserveerd voor de zomervakantie. Ja, wij houden van de vrije ongedwongen sfeer op de camping. We gedragen ons wel zeer asociaal. Groepsgevoel zoals die hollanders dat kennen is niet aan ons besteed: wij op ons plekje en laat ons gerust. Daarom dat wij campings van hollandse eigenaars mijden als de pest. We hebben het eens meegemaakt in de Dordogne: allemaal gele autokenplaten: hollanders overal: het leek wel op de markt in Axel. Luidruchtig en goed bedeeld met een superiorieitsgevoel. Wanneer ze in groep zijn is er geen houden aan!
Je moet eens zoeken naar een camping in Frankrijk: het is precies of alle campings zijn eigendom van hollanders.

Wij hebben een plekje gevonden op een camping à la ferme, slechts 25 staanplaatsen, ver van meer of zee (de kans op hollanders als buurman is dus quasie onbestaande).
Je mag ze natuurlijk niet allemaal over dezelfde kam scheren. Om maar te zeggen dat ik zeker geen miserie wil veroorzaken zoals met die Deense cartoons.
Oh ja, voor ik het vergeet: we gaan naar de Drôme

Waar aanvankelijk de pijn in mijn rug leek te verminderen, stel ik vandaag vast dat het toch de verkeerde kant uit gaat. Pillen slikken doe ik niet. Het zal wel allemaal passeren zeker?
Zeer slecht geslapen vannacht. Liggen woelen, liedjes die door mijn hoofd spelen, hetgeen op kantoor gebeurd is nog eens dunnetjes overdoen in gedachten...enfin. Ik ben dan maar van pure miserie om 06:00 uur opgestaan. Ik denk dat ik er straks vroeg zal inliggen. Op TV is er toch niets te zien,...en ik hoop dat ik nu wel in droomland kan raken.
Ik zou natuurlijk ook het ultieme slaapmiddel kunnen uitproberen: rollebollen met mijn madam (als onze rug het toelaat) Oeioei, het lijkt wel oudemannenpraat.
Misschien verneem je morgen alle details :-)

19:44 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-02-06

Rugpijn

Bij het optillen van mijn printer kreeg ik "het verschot" in mjn rug. Ik kan nog nauwelijks vooruit. Zitten gaat nog, vandaar dat ik nu aan het tokkelen ben op mijn laptop.
't Is maar als je pijn hebt dat je weet dat je nog een rug hebt. Ook mijn echtgenote sukkelt met dat deel van het lichaam. Bij haar is het wel artrose, en dat betekent natuurlijk dat ze bijna constant met pijn leeft.
Alé, we zijn een schoon koppel als je ons zou zien lopen :-)

19:28 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-02-06

Maandag...

Zaterdag ben ik naar de begrafenis geweest van een goed mens. Veel kan ik er niet over vertellen. Hij zou 70 worden in april. 3 weken geleden had hij een herseninfarct gekregen en was sedert dan half verlamd en was volledig het verstand kwijt. Het afsceid was pijnlijk.
's Avonds nog eens naar de kerk. Mis voor mijn beide ouders. Mijn vader is op 80 jarige leeftijd gestorven (maagkanker) en mijn moeder was 86 toen ze stierf, ook aan kanker...

Zondag gewoon thuis gebleven. Samen met mijn vrouw het internet afschuimen op zoek naar een geschikte camping in la douce France. Wat is geschikt? Rustig, grote staanplaats, piccobello sanitaire faciliteiten... een zwembad hoeft niet.
En dan de omgeving: kleine dorpjes, geen bergen, veel wandel-en fietsmogelijkheden.
En wat heel belangrijk is, zoniet het belangrijkste: dat ik mijn eigen bbq mag aansteken op onze staanplaats. Wat is er heerlijker dan een magrait de canard, klaargemaakt in een aluminiumbakje op de bbq, geserveerd met aardappelen in schijfjes, vermengd met blokjes spek, kaas, prij...allemaal in een alu-pakketje op het rooster. We vergeten natuurlijk niet het glaasje wijn.
Ik wou dat het al juli/augustus was.

13:21 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-02-06

Een terugblik

Vooreerst dit: het gaat goed met mij, of beter gezegd, met ons. Mijn echtgenote is immers ook betrokken in dit verhaal. Nogmaals, zonder haar had dit verhaal ongetwijfeld een triestig einde gekend, daar ben ik zeker van.

Nu terug naar waar ik vorige keer gestopt was…
Na de operatie van de lever, waar alle metastasen zijn weggenomen, is het herstel vlot verlopen. De snede zorgde wel voor enig ongemak, ook nu nog. Een “trekkend” gevoel. Sommigen beweren dat het weer een grote invloed zou hebben, zoals ze dat ook beweren bij iemand met een gebroken lidmaat. Enig duidelijk herkenbaar patroon heb ik echter nog niet kunnen ontdekken.

De diarree is het grootste en vervelendste probleem. Ik moet heel goed opletten wat ik eet. Vet is uit den boze en het wekelijks ritueel van mijn “Kasteelbierke” heb ik noodgedwongen geschrapt. Soms durf ik wel eens “foert” zeggen, met als gevolg protesterende darmen, en dat is dikwijls nogal luidruchtig:-).

We gaan regelmatig uit eten. Steevast hebben we reserve ondergoed mee. Een afspraak met mijn echtgenote is dat wanneer ik mij verwijder om naar het toilet te gaan en ik blijf te lang weg, dan weet ze dat ik in de problemen zit. Dan verdwijnen we stilletjes, richting thuis. Wel zullen we steeds vooraf onze tafelgenoten informeren dat zoiets kan gebeuren, en weet je wat? Als je dat op voorhand meedeelt, dan kijkt niemand verbaasd op en is iedereen zeer begripvol. Trouwens: waarom verstoppertje spelen? Ook de koning moet soms … Het is reeds dikwijls gebeurd dat ik met “een pakske” in de broek thuiskom.
Wanneer ik nogal wat wijn drink (niet dat ik alcoholist ben) dan heb ik het reeds twee keer voorgehad dat ik ’s nachts in mijn bed wakker werd en moest vaststellen dat er “een en ander” uitgelopen is: zonder dat ik daar iets van voelde. De commotie, midden in de nacht, is dan natuurlijk groot: een gans bed “betaterd”, lakens verversen, de matras geplekt, naar de douche…ik wens het niemand toe. Wie het al eens meegemaakt heeft weet waarover ik het heb. Je voelt je net een klein kind. Ook al ben je 30 jaar getrouwd, de gène blijft!

Ik heb een zwaar moment gekend.
Tijdens mijn chemo heb ik iemand leren kennen waarmee heel spontaan een beetje van een band ontstond. Dirk was zijn naam. Hij was er altijd eerst, in de dagkliniek oncologie, en stond ons op te wachten aan de deur van de kamer. Hij vroeg steeds aan de verpleegster om ons op dezelfde kamer te leggen. Het klinkt misschien ongeloofwaardig, maar op onze kamer, tijdens de chemo, was er steeds ambiance. Zowel dokters, verpleegsters als begeleiders wisten dat op onze kamer zwartgalligheid en moedeloosheid taboe waren.Enkele weken na het beëindigen van mijn chemo ontving ik het ontstellende bericht dat Dirk was overleden, zonder zijn chemo te kunnen afmaken.Dat overlijden heeft mij diep geraakt. Dirk was een fantastisch man. Mijn vrouw moest altijd lachen, ze vond dat hij, in profiel, heel erg op Firmin Crets leek, je weet wel, den boxeur van Chris Van Den Durpel. Hij heeft het niet gehaald. Contact opnemen met zijn partner durf ik niet. Waarom niet? Een zeker schuldgevoel: ik loop hier nog rond, Dirk niet. Misschien wel fout van mij…

Ook heb ik goede contacten overgehouden aan Antoine. We lagen op dezelfde kamer voor de operatie wegnemen stoma. Via email onderhouden we nog contact, en we hebben afgesproken om op regelmatige basis eens uit te gaan eten, en dat is ondertussen reeds 1 keer gebeurd. Ik kijk uit naar de volgende keer, en dat zal voor heel binnenkort zijn.

Gisteren heb ik een ganse voormiddag in de kliniek doorgebracht: eerste grote controle na het beëindigen van de chemo.
Eerst een bloedafname. Mijn lijf is al bijna als een vergiet, maar ik kan toch nog steeds geen naaldprikken verdragen.
Daarna een scan. Vooraf een fles “pap” drinken. Ik had daar 45 minuten tijd voor. Goed smaken deed het niet hoor, maar kom.
Na een goed uur mocht ik aantreden: alle kleren uit en een witte hospitaalschort aandoen. Een erg komisch zicht, al zeg ik het zelf!
Na een goede 5 minuten was het mijn beurt om onder de machine te gaan. Eerst nog een infuus (weer een prik) en dan…“We moeten u “langs achter” ook een contrastvloeistof inspuiten zodat je dikke darm goed zichtbaar zou zijn op de foto”. Amai, die sonde in mijn poep, da’s ook maar een raar gevoel. Toch 1 voordeel: nu weet ik ook hoe het voelt bij homo’s :-).
Enfin, ik voelde vloeistof in mijn buik vloeien, “ongeveer 1 liter” zei de vriendelijke verpleegster, bijgestaan door een zo mogelijk nog vriendelijker collega. “En goed proberen ophouden hé, mijnheer!”. De billen dan maar toeknijpen en afwachten of ik het kan houden. Stel je voor dat je een “fuite” hebt…Na het beëindigen van de scansessie bleef er toch een flinke “bruine” plek achter op de onderlegger. “Je moet daar niet mee inzitten” anticipeerde de verpleegster. Ze had waarschijnlijk mijn gène bemerkt.Mijn respect voor mensen in de verpleging wordt met de dag groter.

Hé, La Vervotte, betaal die mensen een degelijk loon! Ze verdienen het!

Op 16-02-2006 worden de resultaten besproken. Het wordt dus eventjes spannend gedurende de komende 14 dagen.
Besluiten wil ik met mijn leuze “We’ll raise up our glasses against evil forces!"

19:27 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Terug...

Vandaag kreeg ik een email waarin de afzender zich afvraagt hoe het nu met mij is. Ik was een beetje verwonderd. Wie heeft er nu nog interesse in mijn verhaal? En verhaal trouwens waar ik via dit medium niet aan verder heb gewerkt.Deze mail heeft mij echter aan het denken gezet: misschien zijn er wèl mensen die geïnteresserd zijn, misschien ook wel collega's kankerpatienten.Vandaar dat ik besloten heb om de draad terug op te nemen. Het is zelfs zo erg dat ik mijn inloggevens terug heb moeten opvragen.Enkele weken terug heb ik mij een paswoord manager aangeschaft zodat ik deze gegevens nu ook netjes en veilig bewaard worden . Een vergeten paswoord kan meteen ook geen excuus meer zijn om niets te schrijven :-)

12:57 Gepost door Pierke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |