15-02-07

Voor de nieuwkomers...

Op 04-04-2004 zou ik een marathon lopen in Rotterdam. Mijn allereerste marathon. Ik jogde wel en kon makkelijk +30 km joggen, maar een marathon was steeds een natte droom geweest. Toevallig kwam kreeg ik tijdens de voorbereiding informatie in de hand over de kracht van paardemelk. Op enkele km van mijn woonplaats was zo een "melkerij", en ik daar naartoe. Na wat info van de eigenaar ging ik naar huis met een maandkuur: elke dag 1 potje melk drinken. En die maandkuur zou eindigen op 03-04-2004, juist gepast dus. Bij de documentatie die ik meegekregen had stond vermeld dat de "ontlasting" enigszins kon wijzigen, zowel op gebied van geur als van frequentie en "uitzicht"....
Ik heb die marathon dus gelopen. De tijd speelt geen rol. (De tijdslimiet was 5 uur, en ik had nog een goede 15 minuten over...). In een grote sportzaal was ik op weg naar de gemeenschappelijke douches (in mijn blote flikker), toen ik opeens een grote aandrang kreeg. Ik stond daar, de billen toeknijpend (je ziet het beeld zo voor je, nietwaar) bang dat ik opeens een "fuite" zou hebben... enfin...gelukkig was er een moment dat het iets beter ging en dus spurtte ik naar de toiletten, nog snel mijn broekje en t-shirt aangetrokken. Ik zat nog maar net op de bril of het was precies of al mijn ingewanden stroomden er uit. Op enkele seconden was ik er van af. En wat een lawaai! En wat een stank. Ik word nu nog rood tot achter mijn oren als ik er aan terug denk, en de persoon die na mij op dat toilet is gekomen, wal, daar heb ik het nu nog mee te doen....Toiletpapier was er niet voorhanden. Gelukkig had ik mijn T-shirt aan. In stukken getrokken en daarmee het karwij opgeknapt...Dan maar terug naar de douches in de hoop dat mijn billen proper waren....
Tot daar het "vieze" van het verhaal....
Op de terugweg vertelde ik dit voorval aan mijn clubgenoten. Volgens hen was de sportdrank oorzaak van die diarree, volgens anderen een niet abnormaal fenomeen na een uitputtende prestatie....
Die diarree bleef zo een tijdje duren, niet constant maar toch wel zeer regelmatig, maar ik maakte mezelf wijs dat het misschien wel iets te maken had met die marathon, of die paardemelk...het zou wel overgaan. Wel was me al opgevallen dat de "geur" wel heel eigenaardig was. Ik had mezelf reeds (al lachend) de vraag gesteld of ik van binnen misschien wel aan het rotten was...'t zal wel nog het gevolg zijn van die paardemelk zeker...
In september 2004 gingen we naar een mosselsouper van mijn petekind zijn school. Ik had lekker en veel gegeten toen ik opeens voelde dat ik mij onwel voelde worden. Ik werd rood en kortademig. Mijn schoonbroer was resoluut en voerde mij naar UZ in Gent. Daar kreeg ik een inspuiting...het zou wel een allergie zijn...Na enige tijd kon ik naar huis, doch eerst nog een vragenblad invullen..."Ben je allergisch aan iets?", Neen, "Goede eetlust?", ja "Last van diarree?", euh...euh...wel ja, af en toe. "Wel, dan moet je daar eens laten naar kijken"...Mijn echtgenote keek verwonderd naar mij en vroeg waarom ik dat nooit had gezegd...En dan het verhaal van wat sedert de marathon was gebeurd..het zou vanzelf wel beteren...
In november gaan we steevast op weekend naar de Ardennen. 2 dagen voordien opnieuw diarree, maar met enige verwondering stelde ik vast dat er precies wat bloed bij was. Terug in de living informeerde ik mijn echtgenote hieromtrent. "Je kan nog vlug naar de dokter", zei ze. Ik dus op consultatie bij de huisarts...een rectaal onderzoek wees uit dat er wel wat poliepen in de dikke darm waren. De huisarts stelde dat er toch gespecialiseerd onderzoek nodig was, vroeg mij welke kliniek ik wou nemen, nam de telefoon en regelde onmiddellijk een afspraak..Toch maar eerst genieten van dat weekend Ardennen.
Vanaf dan gaat alles in een stroomversnelling: de coloscopie bracht uitsluitsel "Mijnheer, u heeft kanker!". Patat! Daar zit je dan. De chirurg vraagt bijkomende onderzoeken..een PET-scan leert dat er uitzaaiingen zijn naar de lever...slecht nieuws...
Pre-operatieve bestralingen
Operatie 1 op 2-12-2004: 25 cm dikke darm verwijderd + plaatsen van een stoma + plaatsen portacad
Operatie 2 in februari 2005: verwijderen stoma
6 chemo's Folfox
Operatie 3 in april 2005: operatie aan de lever : 4 metastasen verwijderd
6 chemo's Folfox
Driemaandelijks op controle...In november blijkt dat de kankermarkers in het bloed spectaculair verhoogd zijn (van 5 naar 10,1). Een PET-scan wijst uit dat er opnieuw een metastase is op de lever.
Operatie 4 op 22-01-2007: operatie aan de lever.
Nu ben ik aan het herstellen van de laatste operatie, in afwachting van nieuwe chemo die zou aanvatten begin maart 2007.

10:09 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

12-02-07

Start van een nieuwe week

Wie een normale dagtaak heeft ziet er soms wel eens tegen op, tegen die maandag...Wie niet kan werken, maar het wel zou willen, vraagt zich af hoe de dag in te vullen? Naar TV kijken, de krant 10 keer lezen, wat op de laptop zitten prutsen, slapen....?'t begint mij een beetje de keel uit te hangen.
Gisteren ben ik voor de eerste keer in 3 weken buiten geweest. Stel er je echter niet te veel van voor. We moesten een nieuwe douchekop hebben. We zijn dan maar naar de Euroshop gereden. Niet ik, wel mijn madam zat achter het stuur! Aan de kassa's stond een rek met DVD's en mijn ogen vielen op een box met Fernandel: Don Camillo. Niet aarzelen: kopen! Een schitterende reeks dolkomische avonturen. Verder nog gekocht: een set van 3 DVD's Louis De Funès (met oa La Folie des grandeurs), Ben Hur, en voor mijn madam The Jane Austin Collection (BBC reeks).
Slenteren in een shoppingcenter is nog wat te veel van het goede, want ik was blij terug thuis te zijn: moe en ietwat draaiachtig.
's Avonds zaten we gezellig in de sofa naar tv te kijken (The Pact) en ja hoor, de goede gewoontes komen terug:"In wat heb jij goesting?", vroeg mijn vrouw opeens? "Paling in de room", was mijn gevat antwoord. En zo maar verder allerlei gerechten opgenoemd, likkebaardend maar wetende dat het nog niet kon, uit eten gaan. Op 3 (wet) en 4 (kerk) maart zijn we 30 jaar getrouwd. Ik moet zorgen dat ik tegen dan wèl reeds goed te been ben. Op onze huwelijksverjaardag gaan we steevast uit eten. Dan geven we er altijd een ferme lap op. Lekker eten en drinken, samen met iemand waar je zielsveel van houdt. Wat verlangt een mens nog meer!? Hoogst waarschijnlijk zal 's anderendaags gestart worden met de chemo. Reden te meer om er eens ferm tegenaan te gaan.
Alé, we zijn weer goed gemotiveerd. Nu ga ik me scheren en douchen. Ik denk dat ik mijn pyjama in de wasmand zal smijten en mijn gewone kleren zal aantrekken. Zo zie ik er minder "ziek" uit!

10:48 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-02-07

Update

Eergisteren voor de eerste keer een slaapmiddel genomen: 1 pilletje Zolpidem een half uurtje voor slapengaan, omstreeks 21:30 uur dus. Resultaat? Rond 23:50 uur lag ik alweer te koekeloeren, te draaien en te keren. Ben dan maar opgestaan en naar tv zitten kijken tot omstreeks 1:30 uur met het gekende vervolg: slapen, wakker, slapen, wakker...
Gisteren nieuwe poging, maar ik nam het pilletje in met 2 glazen (koude) chocomelk. Het verschil was duidelijk: een betere nachtrust, en beter opgestaan. Lag het aan de chocomelk? Ik doe vandaag opnieuw de test.
Wat een mooi winterlandschap!!!!! Ik heb altijd gedroomd van een bbq in de sneeuw. En nu er sneeuw ligt laat mijn lichaam het niet toe ! Godver......!!!! 't zal voor deze zomer zijn zeker? Ik kijk er alvast naar uit.
Trouwens, straks begint opnieuw het moestuinseizoen en ik moet mijn serre nog ontsmetten. Ik voel wel dat mijn herstel op goede weg is zoadat ik hoop om binnen een tiental dagen de eerste stapkes in mijn tuin te kunnen doen. Straks zijn de eerste sla-plantjes te koop! En ik mag binnen een veertiental dagen al mijn lente-uitjes zaaien. Heel erg lekker. Ik heb verschillende variëteiten meegebracht van onze laatste trip naar Wales. Njamnjam... dat het zonnetje er maar snel doorkomt!!! Net als de natuur zal de lente ook voor de mens een bron van hernieuwde kracht zijn. We kunnen het goed gebruiken, nietwaar!?

10:51 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-02-07

Update

Geheel tegen de verwachtingen in moet ik vaststellen dat ik thuis ook heel moeilijk in slaap geraak. Tegen 21:00 uur val ik in de patatten, ga naar bed en val in slaap...Rond 23:00 uur terug wakker en niet meer kunnen slapen. Dan sta ik op want van al mijn gewoel, draaien en keren kan mijn madam ook niet slapen. Ik kijk dan maar wat naar tv tot ik opnieuw enige slaapdruk voel. Terug naar bed, inslapen en dan met veel korte tussenpozen wakker woden, slapen, wakker worden....
Ik zal deze avond, alvorens te gaan slapen, een kop lindethee drinken (of is het lindenthee?). Natuurlijk is het zo dat ik nog niet in mijn meest makkelijke houding in bed lig. De snee van de operatie, die wondjes van de redons... een en ander "trekt" nog zodat een comfortabele houding vooralsnog niet mogelijk is.Ik woog deze ochtend 77,1 kg, net voor de operatie was dat 80 kg. Mijn eten smaakt goed en ook de stoelgang komt stillaan weer op gang. En dat is altijd een goed teken.
Deze namiddag snel over en weer naar de kliniek om nog enkele draadjes te laten verwijderen.
De moraalbarometer gaat in stijende lijn: nog zwak, maar ik merk toch beterschap. Daar trekken we ons aan op!

11:24 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-02-07

Terug thuis

Dag beste mensen.
Na een verblijf van een 12-tal dagen ben ik eindelijk terug thuis van de kliniek. Volgens de chirurg is de ingreep zeer goed meegevallen.De operatie heeft 9 uren geduurd, de enkele metastase op de lever werd succesvol verwijderd en de chirurg heeft alle andere organen aan een grondige inspectie onderworpen en hij heeft geen andere metastase opgemerkt. Oef.
Zo een lange narcose is niet niks. Het herstel is heel langzaam op gang gekomen, maar eenmaal vertrokken gaat het wel heel snel. Slapeloze nachten in de te smalle ziekenhuisbedden, onbeholpen en geketend door allerlei tubes: blaassonde, maagsonde, zuurstof, 2 redons, voedingsonde..
Ik heb in mijn bed diskwijls liggen wenen. Niet enkel van de pijn, maar ook van pure ellende. Steeds weer vroeg ik mij af of ik dit wel zou te boven komen, mijn moraal stond diskwijls heel laag. Maar dan zijn er de verpleegsters die je moed inspreken en benadrukken dat elke minieme positieve evolutie in feite een gigantische stap voorwaarts was.Verpleegsters: er zou eens een betere term moeten gevonden worden om hun werk en inzet te benoemen: engels zijn het. Steeds vriendelijk en opbeurend! Ik zal dat nooit vergeten!
Volgens de dokters sta ik nu terug op hetzelfde punt als na mijn laatste chemo. Dat wil zeggen dat ik opnieuw eveneel kansen heb. "Iets" kan terugkomen, of ook weer niet. En daar moet je leren mee leven. In maart zal er gestart worden met een serie van 6 chemo sessies, just to be sure.
Nu alle energie in het hertsel. Samen met mijn lieve echtgenote zal dat wel snel in orde komen: ze gaat niet uit werken, dus zijn we een ganse dag samen. Ik moet mij echt niets aantrekken: "Wat wil je eten vandaag, wat moet ik je meebrengen van de winkel, zit je goed, ben je niet te moe.... Ik ben een dikke gelukzak!

16:55 Gepost door Pierke in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |